برای اینکه انسان ها بتوانند در یک اجتماع در کنار هم زندگی کنند، همواره لازم است مقرراتی وجود داشته باشد تا با رعایت آنها روابطی مبتنی بر احترام به تک تک انسان ها بین آنها حاکم باشد. در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران هم بخشی تحت عنوان حقوق ملت در نظر گرفته شده است که طبق آن شهروندان از حقوق مختلفی برخوردارند. حق برابری همه مردم در برابر قانون (اصل بیستم)، حق برخورداری همه مردم از حقوق مساوی، بدون در نظر گرفتن رنگ، نژاد، زبان و مانند اینها (اصل نوزدهم)، حق برخورداری مردم از امنیت و مصونیت از جهت حیثیت، جان، مال، حقوق، مسکن و شغل (اصل بیست و دوم)، حق آزادی بیان، قلم و مطبوعات در حدود مقرر در اسلام (اصل بیست و چهارم)،  حق برخورداری از امنیت و مصونیت قضایی، برائت، منع شکنجه، منع هتک حیثیت و تعرض (اصول سی و هفت، سی و هشت و سی و نه) و نظایر آن، از جمله حقوقی هستند که در فصل سوم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران برای ملت در نظر گرفته شده است.

شاید در اینجا لازم باشد که نیم نگاهی به تعریف "انسان" داشته باشیم تا برای ما روشن تر شود که چرا و چگونه این احترام لازم است اعمال شود.  وقتی که از مردم می پرسیم که از نظر شما، "انسان" کیست، پاسخ های مختلفی را ارائه می دهند، برخی می گویند: موجود خلاق. برخی  دیگر مطابق با تعریف فلاسفه می گویند: حیوان ناطق، یعنی منظورشان این است که انسان می تواند فکر کند. برخی می گویند اشرف مخلوقات. برخی دیگر نیز انسان را موجودی فراموشکار می دانند. برخی نیز می گویند: موجود ابزارساز، یعنی انسان موجودی است که می تواند ابزارهای لازم برای انجام کارهای خود را بسازد. برخی اشاره می کنند که انسان موجودی است اجتماعی. اما واقعاً اگر بخواهیم تعریفی از انسان ارائه کنیم که جامع باشد، چگونه باید این تعریف را ارائه کنیم...